School of Relevance

https://vimeo.com/171917596/1c287ee407

Keerpunt

Keer terug!

Keer terug, wat of wie je ook bent, keer terug

Afgodendienaar of aanbidder van het vuur, keer terug!

Want onze poort is niet de poort van wanhoop.

Al brak je een gelofte honderd maal, keer terug! (Rumi)

Buber zegt dat bij het besef “ik heb mijzelf verborgen”, de weg van de mens begint. Hij zegt dat we in de traditie staan en tevens onze eigen weg hebben te gaan. Wat houd ik verborgen voor mijzelf? En in welke traditie sta ik? En hoe loyaal ik daar aan ben, is mij wel gebleken tijdens de eerste bijeenkomst van dit leertraject waarbij helder getoond werd hoe ik mij zelf tegenhoud in het volledig zichtbaar neerzetten van mijn kracht.

Hoe houd ik die kracht verborgen? Welke pijnlijke realiteit probeer ik keer op keer te vermijden? Wie ben ik geworden in antwoord op mijn traditie, mijn familiesysteem? Welk overlevingsgedrag heeft dat opgeleverd?  Wat een vragen….Gelukkig heb ik de groep vanmiddag om weer een stap te zetten naar het het in het licht zetten van verborgen stukken in mijzelf. Vorige keer werd mij al duidelijk dat de ontmoeting met de opstellingen van anderen de verbinding legde met stukken in mijzelf. De thema’s tekort/ teveel, geld, zelfrespect waren thema’s die gedeeld werden. 

Terwijl ik naar mijn aantekeningen kijk, valt mij op dat de woorden worstelen en impact het meest zijn genoemd. Een paar jaar geleden had iedereen het over een uitdaging, nu is het vooral een ploeterproces. Als uit het Niets ontstaat er een gedichtje: Ik worstel met mijn wortels en wortel in mijn worsteling. Dit gedichtje wil mij wat zeggen. Ik ga maar in de associatiestand. Wortelen heeft met je plek innemen te maken. Met (be)vestigen. Goed beschouwd ben ik daar altijd mee bezig. Ik bekrachtig mensen en bedrijven in het neerzetten van hun eigen kracht en het innemen van hun plek. En nu pas komt in mij een groot verlangen naar een eigen plek. Voor mijzelf. Waar ik eerst erg gericht was op de ander, op de buitenkant, komt nu de binnenkant in zicht. Ik begin mijzelf te ontdekken. Een keerpunt?

Kom op nou

Spieren maak je sterker door ze te gebruiken. Iedereen weet dat als je een tijdje uit de running bent geweest, dat je spieren dan slap worden. Het werkwoord van slap is slapen. ‘Kom op nou’, schreeuwt  een opdringerige papzak en roept ons op om naar Basic Fit te gaan. Ik heb zo’n sportschool 1 keer geprobeerd maar, opgevoed in de ontkenning van mijn eigen kracht en door de kolere herrie van opzwepende muziek, heb ik het bij die ene keer gelaten. Ik ben een Slapjanus. En als ik even naar dit woord ga, valt mijn oog op anus. Een weinig aantrekkelijk beeld dus schieten mijn hersenen in de billenstand. Jennifer Lopez. Wist u dat zij haar billen had verzekerd voor 300 miljoen dollar? Ik ben een Billenman. Billen werken op mij als een magneet, alhoewel mijn eigen billen  steeds meer slapen. Zou ik de vorm van mijn billen nog kunnen beïnvloeden of moet ik mij maar neerleggen bij de gedachte dat ik niet meer geschikt ben als sparringpartner noch als paringspartner?

Kan het zijn dat een mens naast een grote Wilspier, een musculus glutaes maximus, ook een grote Wilspier heeft? Een musculus voluntas maximus. Wist u dat de gluteus maximus de grootste spier van ons lichaam is? Hoe zit dat met de omvang van de grote wilspier? In zijn juiste perspectief begrepen, is de wil, meer dan enige andere factor, de sleutel tot vrijheid en keuze. En dat is niet niks. Zou je de vorm van je willen net zo kunnen trainen als de vorm van je billen?

Allemaal hebben we soms te maken met situaties die vragen om het gebruik van onze wil. Als we dat doen, stijgt ons psychisch voltage en kunnen we tot een grotere vrijheid komen. Als we het niet doen worden we verpletterd onder de omstandigheden van het leven en begraven we ons steeds dieper in de groeven der gewoonte. Dat koersen op de automatische piloot, op routines of juist instinctief handelen, voorkomt dat we nieuw gedrag kunnen bedenken. En als er iets nodig is in deze duizelingwekkende tijd, dan is het wel het vinden van nieuw handelingsrepertoire. 

Wat nu als we naast een Sportschool voor Mooie Billen nu ook een School voor Mooi Willen zouden opzetten? Een Laboratorium waarin we, niet uit gewoonte of plichtsgevoel, onze wil mogen ontdekken. En daarmee ons wilsrepertoire vergroten en uit onze cirkel van Willoosheid stappen? Dat vereist natuurlijk wel dat je die school regelmatig bezoekt of op een andere manier jezelf beperkt en disciplineert. 

Wil betekent soms ploeteren, soms druist die regelrecht in tegen onze ingeslepen zienswijzen en routines. Maar er is ook een gezonde wil, voortkomend uit onze kern, ons wezen. Een metakracht, zoals Alyce en Elmer Green het noemden, die het spel van de verschillende elementen van de persoonlijkheid vanuit een onafhankelijk standpunt kan sturen, zonder zich met 1 ervan te vermengen of te vereenzelvigen.

 ‘Je moet doen wat je niet laten kunt’, zei mijn vader. Maar of hij werkelijk bedoelde dat het echte willen alleen gebeurt vanuit ons middelpunt, ik weet het niet. Net zo min als ik precies weet wat ik nu werkelijk zelf wil met de rest van mijn leven. Globaal weet ik het wel: ik wil mijn talenten tot uiting brengen. Maar wie kan daar tegen zijn? Niemand is tegen een mooie lente, nietwaar. Maar hoe breng ik dat nu in stelling? Hoe breng ik mijn wil in actie? Gewoon door te oefenen? ‘Kom op nou.’

Alles wendt

Het probleem van onze tijd is dat we in onze samenleving in een uiterste turbulentie terecht zijn gekomen. Steeds grotere versnelling en steeds sterkere vertraging van de ontwikkelingen die op de meest uiteenlopende gebieden gaande zijn, wisselen elkaar voortdurend af. Daardoor wordt de individuele mens vaak uit zijn eigen centrum getrokken, met alle ernstige gevolgen die dat voor zhijn fysieke en psychische gezondheid meebrengt. Volgens Jaap Voigt is onze cultuur blijvend ‘uit fase’ en is dat een kenmerk van onontkoombaar verval. Het enige antwoord daarop is volgens Voigt het herstel van een organisch ritme. En wat is zo’n natuurlijk ritme in een wereld die weinig wisseling van bewegingen toestaat en maar één tempo heeft, up, en maar één credo: meer. 

Afgelopen dinsdag hebben we met een beperkt aantal mensen de Winter Zonnewende gevierd. De kortste dag van het jaar, bijna volle maan. Een aantal jaar geleden zou ik daar niet aan hebben meegedaan maar ach, alles wendt, dus ik ook. Met twaalf mensen zaten we rond het kampvuur en stonden stil bij de wisseling van seizoenen. Opvallend was dat het minder koud was dan de viering van de herfst in september. Nou hoeft dat natuurlijk niks te zeggen en misschien ook wel. In ieder geval, we stapten even uit de tredmolen van de dagelijkse waan, onze aandacht werd getrokken door het vuur. En het werd stil terwijl de nagenoeg volle maan af en toe door de wolken knipoogde. Een beschermingsritueel werd gedaan om de groep af te schermen van nadelige externe invloeden, een reinigingsritueel om stil te staan bij de vraag hoe je in je kracht blijft staan in een zo snel veranderende wereld. En een mooie afsluiting in de Schaftwagen met warme wijn en Hete Bliksem van het Veld voor Verder. 

Herstel van het natuurlijke ritme is het enige werkelijke antwoord op de steeds groter wordende turbulentie in de buitenwereld. Het ritme van de seizoenen is de grondtoon van ons bestaan. De mate van aandacht voor deze levensstroom bepaalt of je leven en werk stagneert , voelt als het waden door stroperige massa of zichzelf vernieuwt. Toch lekker om af en toe eens in eht viir te turen en stil te staan bij deze wezenlijke vraag.