JA

Ik ben ontstemd. Waar zeg ik ja tegen en waartegen nee? Aan welke stem geef ik gehoor? Die van het hoofd? Stemmetjes die altijd beginnen met als….dan. Of nog machtelozer: Ik zou willen dat…. Ik zou willen dat mijn dochter niet verliefd zou worden op die looser. Of ik zou meer geld willen hebben. Ik zou willen dat mensen eindelijk doorhebben dat Geert Wilders leidt aan een ernstige vorm van afasie. Om vervolgens te concluderen dat ik er toch niks over te vertellen hebt. En dan kan ik wel gaan zeuren, klagen of boos worden, de werkelijkheid wordt er niet anders op. Het enige dat gebeurt is dat ik pap in mijn benen krijg en lood in mijn schoenen. En rond is het cirkeltje van machteloosheid.

Grote ja en kleine ja. Iedere dag maken we duizenden keuzes. Allemaal kleine ja-tjes en nee-tjes. Andijvie of couscous? Links of rechtsaf? PVDA of VVD? Grote vragen lijken altijd te gaan om mogelijk grote omwentelingen. Kies ik voor die vrouw die mij uitdaagt om alles te geven wat ik heb, ook al is ze twintig jaar jonger, of moet ik toch meer op zoek naar iemand van mijn eigen leeftijd? Gelukkig zijn dit hypothetische en geen autobiografische vragen. Echt niet!

Gisteren een mooi gesprek gehad met een man van eind ’40 die twijfelt over een bestaan met een 20 jaar jongere vriendin. Zo hypothetisch was het dus niet. Een vriendelijk vitale vent met een bijzonder vitale vriendin. Zo op het eerste gezicht een leuk setje. Maar wat als er vragen uit je omgeving komen als: “Is dat je dochter?” Wat doet dat dan met je? In ieder geval deed het veel met de man die aan mij had gevraagd om hem op dit punt te spiegelen.

Wie liefheeft, stelt grenzen. Wie onverschillig is, tolereert. Ik begrensde hem door God aan tafel uit te nodigen. Hypothetisch dan. Hij mocht aan God één vraag stellen maar dat moest dan wel de goede zijn. God heeft natuurlijk veel meer vragen om te beantwoorden. Zijn vraag aan de Heer was hoe hij moest omgaan met een vrouw die 20 jaar jonger was. Voor God was deze vraag nog niet echt ‘spot on’ en vroeg de man om deze vraag mee naar huis te nemen en hier later op terug te komen. In het verhaal, al het lijden is te verdragen als het maar in een verhaal past, kwam naar voren dat de buitenwereld, de mening van men, wel erg belangrijk is. In mijn leven heb ik al vaak meegemaakt dat mensen liegen, bedriegen, moorden en verkrachten alleen uit de behoefte er bij te horen. Kijk maar naar Geert Wilders. Of naar mij. Gewaardeerd worden. Daarvoor doen mensen alles. Eén van mijn grote leermeesters, Byron Katie, was daar heel duidelijk over: “If I would have one prayer, it would be like this. O, Lord spare me from the desire of being loved, appreciated and validated.”

Angst is meestal de schaamte over ontmaskering. Of is het juist andersom? Ik vroeg wat zijn grootste angst was terwijl ik mijzelf die vraag ook stel(de). Wel gek eigenlijk, mijn grootste angst is zowel mijn grootste verlangen. Ontmaskerd worden en zichtbaar zijn zoals ik werkelijk ben. Gelukkig heb ik langzamerhand een aantal mensen om mij heen verzameld die dwars door mijn afweer heen prikken waarvan Renée, mijn vrouw, wellicht het meest dichtbij kan komen. En wat heb ik haar lang van mij afgehouden….Pas na een jaar of 15 kon ik mijn grote JA woord aan haar geven. En wat heeft mij dat een moeite gekost. Slapeloze nachten had ik vlak voor de huwelijksdag om uiteindelijk vanuit mijn hart JA tegen haar te zeggen. En in dat JA naar haar, zei ik JA tegen of voor het Leven. En iedere dag bevestig ik weer dat ene kleine woordje aan haar.

En nu moet ik naar de stembus van mijn vrouw. Kies ik strategisch of kies ik vandaag vanuit mijn hart?

Stakende stemmen

Vanmorgen word ik wakker met een stemmetje dat zegt dat ik moet schrijven. Gewoon weer lekker om 5 uur opstaan en woordjes melken. Luister ik naar die stem of draai ik mij weer om en probeer ik mij zelf weer in slaap te woelen? Ook dat is natuurlijk weer een stemmetje. Naar welke stem ga ik dan luisteren? Hoe weet ik nou wat goed voor mij is?

Stemmen. De hele dag door. “Doe dit. Laat dat.” In het prachtige boek, Terug van nooit weggeweest, beschrijft  Jan van Delden de lotgevallen van Odysseus die na 20 jaren omzwervingen weer terugkeert naar Ithaka. Eindelijk thuisgekomen moet hij nog de strijd aan met de 108 vrijers die dingen naar de hand van zijn Penelope. 108 vrijers. Stemmen in je hoofd. Een voortdurend Ajax-Feyenoord. Ik en de ander.

Morgen is het tijd om mijn stem uit te brengen. Een keuze te maken uit het gekakel dat de laatste weken de media domineert. Stemmen is kiezen. In mijn leven ben ik er wel achter gekomen dat als ik niet kies, er voor mij wordt gekozen en dat laatste heeft het mij niet altijd gemakkelijker gemaakt. Alhoewel ik dat ook weer betwijfel als ik het overdenk. Maar eigenlijk betwijfel ik alles als mijn denken mij weer overneemt. Mediteren dan? Lekker stil worden van binnen? Staken de stemmen dan? Eventjes. Totdat ik weer in de file sta, iemand voorpikt bij de bakker of als ik Geert Wilders hoor praten.

Inmiddels is het half zeven en ik ben blij dat ik naar het stemmetje heb geluisterd dat mij sommeerde om naar beneden te gaan om te schrijven. Het doet mij goed als ik mijn woordjes melk. En waarom dat zo is? Ik heb geen idee. “Je moet gewoon doen wat het is dat je niet kunt laten,” zou mijn vader zeggen. En dankbaar zet ik een punt achter deze zin. 

Voorbij de Helpoort

Via de Helpoort en door de Poort van Waarachtigheid liepen we toen we de koperen klanken van een fanfare orkest hoorden. We pakten een picknickkleedje uit een kist en nestelden ons onder een oude linde. Eindelijk kon de zware rugzak af. Zodra ik de klanken van een tuba hoor, tuiten mijn lippen zich als vanzelf, bollen mijn wangen zich, krullen mijn mondhoeken omhoog  en blaas ik mijn partijtje mee. Zielsgelukkig. Een blauwe lucht, een enthousiast orkest en mijn oudste dochter die vertederd naar haar vader kijkt. Het orkest besluit na een Franse sessie met Non, je ne regrette rien.

Geluk valt niet te plannen. Het gebeurt je op momenten dat je het niet verwacht. Het ene moment loop je te zeulen met een veel te zware rugzak in een veel te hete septemberzon, het volgende moment lig je ontroerd op je rug te luisteren naar bloasmuziek van Sint Cornelius uit Borgharen.  Geluk heeft met tijd niets te maken. Of misschien wel alles. Het hangt er maar van af hoe je tijd definieert. De oude Grieken kenden daar twee begrippen voor: Chronos, de onverbiddelijke, lineaire tijd, de klok,  en Kairos, de gepaste tijd, het kompas. De tijd die niet verloren gaat en die je voelt bij overlijden of verliefdheid. Of bij een optreden van een fanfareorkest of een volledig opgeruimd aanrecht. Tijd die in sommige gevallen stil lijkt te staan en waarin JIJ niet meer degene bent die plant. Het overkomt je en dan niet als Slachtoffer maar als Speler. Een essentieel verschil.

Geluk valt wel te plannen.   Of wellicht is het beter om te zeggen dat je wel de omstandigheden kunt creëren waardoor het geluk jou kan vinden. Voor mij betekent dat dat ik open sta voor mijn omgeving en dat ik mij kan laten verrassen.  Misschien zou je zelfs mogen zeggen dat het een keuze is. Of je kiest er voor om Slachtoffer te zijn en te blijven of je kiest er voor om Speler te zijn. Kiezen voor Verwarring of  voor Verwondering? Verwarring gaat altijd gepaard met vechten, vluchten, vermijden, verdringen, verharden, verstarren en verzuren. Verwondering start met verbazen, verrassen, verbeelden en vreugde en vrede. Een Veessie. Om van Verwarring in Verwondering te komen is het nodig om de tijd te Vertragen en te Voelen. En versteld zijn wat in dat proces naar boven wil komen.

Indal en Philips. Deze week was ik facilitator bij de eerste teamdag van het nieuwe salesteam van Philips Indal. Philips heeft kortgeleden Indal, haar grootste concurrent op het gebied van Outdoor Lighting,  overgenomen en mijn inschatting was dat er met name bij de Indal mensen enige verwarring zou kunnen zitten. Ik had de dag ervoor alle mensen nageplozen op Facebook en Linkedin en van een aantal mensen een duidelijk profiel gekregen. Hoe meer iets gekend wordt, hoe groter het respect.

Zien, horen en begrijpen. Ik hield een korte incheck ronde waarin mensen zichzelf voorstelden, vertelden welke rol ze speelden in de organisatie en iets over zichzelf zeiden dat anderen wellicht niet zouden weten. Het leverde mooie ontroerende verhalen op over bijdragen aan het welzijn van Braziliaanse zwerfkinderen of vrijwilliger zijn bij een gehandicaptenorganisatie. Waar weinig werd verteld kon ik inspringen met wat ik op internet was tegengekomen. Wat ook hielp was mijn vermogen om iedereen binnen een half uur bij naam te kennen. Mensen voelen zich dan al snel gezien, gehoord en begrepen. En dat is nodig om ook anderen, en dus ook de aanvankelijke vijand, te kunnen zien, horen en begrijpen.

C’est le ton qui faites la musique. De toon was gezet en de dag werd een groot succes. Er werd gedeeld, veel gelachen en mensen hebben zin gekregen om met elkaar verder te gaan. Geluk valt niet te plannen maar met een beetje echte aandacht kom je wel iets dichter in de buurt. Moet je natuurlijk wel voor openstaan en je eigen partijtje mee willen blazen.

Heeft u behoefte aan een aandachtige dirigent die kan zorgen voor een onverwacht akkoord? 0654784228