De intentie van gelijkgestemden

Gisteren had ik weer een ontmoeting met Arie Voorburg. Hij is als filosoof/ systeemecoloog bij Arcadis en betrokken bij diverse grote innovatietrajecten in Rotterdam. Een heerlijk gesprek over ploeterende piramides en bruisende netwerken. Traditionele organisaties lossen hun problemen op met hiërarchie en routines, met harkjes en piramides. En die piramides moeten plat. Een platte organisatie zit zo in elkaar dat routines voortdurend vanzelf ter discussie worden gesteld waardoor je de condities creëert om je voortdurend aan te passen aan de omgeving en tot vernieuwing komt.  Arie nuanceert door in te zoomen op het verschil tussen adaptatie en evolutie. Adaptatie is een intern proces en evolutie is het ontvouwen daarvan in de buitenwereld.

Arie is een Veranderaar, iemand die het verschil wil maken. Ik zie mijzelf meer als een Ontwikkelaar. Ik ben meer iemand die aansluit bij wat is. Volgens mij leidt ontwikkeling altijd tot groei en verandering maar leidt verandering niet altijd tot ontwikkeling. Toch maar eens aan Arie voorleggen.

Hierna had ik een voor het eerst in heel lange tijd weer een ontmoeting met Rien. Rien is theoloog en uiterst behoedzaam. Ieder woord is weloverwogen en toch ben ik dol op die man. Telkens verbaast het mij hoe gemakkelijk we met elkaar omgaan. Moeiteloos. Ondanks of misschien wel dankzij het feit dat we heel verschillend zijn, aanvaarden we elkaar volledig. Is eigenlijk ook heel natuurlijk. Alles in de natuur neemt de weg van de minste weerstand en zo is dat ook in onze relatie. 

We spreken over het belang van levende rituelen en de dag van de Dialoog die hij in Leeuwarden organiseert. Geen debat, geen discussie maar een dag waarop mensen door diep te luisteren, door afstemming op zoek gaan naar antwoorden. Zonder afstemming….ontstemming. Met Rien is die afstemming er meteen. Zitten al snel op dezelfde golflengte en dat levert iedere keer weer een verdieping op van onze vriendschap. Noem het geluk. En gelukkig ben ik als ik dat niet hoef te zijn. 

 

De hoer, de zakenvrouw en de dominee

Zojuist kwam ik haar weer tegen. Het was  al weer een kleine twee jaar geleden dat we elkaar voor het laatst gezien hadden en tijdens die ontmoeting voorvoelde ik al een scheiding. Zij zakenvrouw die overal kansen zag. Ik, zak en man die vooral bezig was met het investeren in relaties. Sommige waarheden passen niet in één doosje.  Ook nu, net als toen, een kort moment van herkenning, twee minuten uitwisseling waarna ze weer vertrok.  De zaken gaan voor het meisje.

Toen aan Jacques Brel de vraag gesteld werd of hij het niet vervelend vond om zo vroeg al te sterven, hij werd slechts 49, was zijn antwoord: “Ach, waarom een kilo rosbief als één plakje al zo lekker kan zijn?” Brel heeft zijn tijd goed gebruikt al kun je natuurlijk je vraag stellen of er zoiets bestaat als je tijd goed of slecht gebruiken. Misschien is het beter om te zeggen dat hij zijn tijd gebruikt heeft. Hij heeft gedaan wat hij moest doen. Maar hier struikel ik over het woordje ‘moest’.  Hij heeft gedaan wat hij heeft gedaan,  is misschien wel het meest accuraat.

Ik doe wat ik doe. En vraag niet waarom. Een prachtig lied over een prostituee/ filosoof. Niet eentje die vragen stelt maar vooral doet waar ze zin in heeft. Niks geen geouwehoer maar gul genieten en geven. En nemen in het zelfde ogenblik. Geef en je zal gegeven worden. Terwijl ik dit schrijf vraag ik mij af of dit ook geldt voor vergeven. Vergeef en je zult vergeven worden. Kan ik mijzelf geven zoals die prostituee? Kan ik ook net als zij zover gaan in vergeving van zichzelf en van die sloeber die bij haar komt en niet bij zijn vrouw? De werkelijke kracht ligt in iemands vermogen tot vergeven en mededogen hebben. Ach, kom maar eens hier en geniet nog maar een keer.

Echte schoonheid en rijkdom is niet gelegen in uiterlijkheid maar in de pracht van je geestkracht, je oprechtheid en je dienstbaarheid naar anderen. Terwijl ik deze woorden schrijf kom ik weer de dominee tegen die zijn preek voorbereidt.  Met deze dominee kan ik mij gemakkelijk verbinden maar is dat ook zo met de prostituee in mij? Eigenlijk ook wel al voelt het wel wat schraal als ik te diep in de huid van de hoer kruip. Maar ik kan haar wel in mij vinden. Niet alleen in het verhuren, verhoeren zouden de Duitsers zeggen, maar ook in het geven van mijzelf. In iedere opdracht geef ik mij. En soms geef ik mij zelf weg en houd daar achteraf altijd toch een rot gevoel aan over. Maar gelukkig gebeurt dat niet vaak. Meestal ervaar ik een retourstroom. Is er sprake van een wisselwerking.

Waaraan ijk ik de waarden in mijn leven, waaraan hecht ik nou werkelijk waarde? De dominee komt weer even langs. Wat geeft het als je de wereld bezit maar schade lijdt aan je ziel? Het gaat er niet om hoeveel ik heb maar hoeveel ik kan geven. Het echte geheim van geluk is gelegen in het geven. 

Zien of naar de zin maken

Net als iedereen ben ik anders dan anderen. Alleen lijkt het alsof de meeste mensen zich er bij neer te leggen dat ze als alle anderen behandeld worden. Lijken te berusten in dat het niet anders is of kan. Je zou het ook onverschilligheid kunnen noemen dat in mijn beleving niets anders is als de motor van vervreemding.

Dit weekend hadden Renée en ik een training bij het NIVON. Over gastheer en gastvrouwschap. Ik had er al totaal geen zin in maar stemde toch in met Renée haar wens om te gaan. Had ik maar mijn poot stijf gehouden. Het was weer erg gezellig, kabbelend en iedereen leek zich er wel bij te voelen. Ik niet. Gelukkig Renée ook niet. Wij zijn beiden nogal leergierig en willen graag de diepte in. Zodra gesprekken aan de oppervlakte blijven, haak ik af. Sluit ik mij af of neem de boel over. Om dat te vermijden, zijn we halverwege afgehaakt. Emotioneel hadden we al veel eerder ontslag genomen. Ondanks dat we prima gesprekken hadden met individuele deelnemers aan de training. Zodra we weer in de groep zaten, kabbelde het bootje weer rustig verder. En we zaten veel in de groep. De tijd moest goed gebruikt worden nietwaar?

Ieder mens heeft het nodig om ergens bij te horen. Dat zit diep verborgen in ons systeem. Noem het stammenbewustzijn. Een stam zorgt voor bescherming, geeft richting en controleert. ( exact dezelfde aspecten die Manfred Kets de Vries noemt als essentie van leiderschap) In iedere stam werden die eigenschappen geconcentreerd in meestal twee leiders. Het opperhoofd en de spiritueel leider of medicijnman. Wil een groep groeien naar een levende leerwerkgemeenschap, een Community of Practise, dan is sterk leiderschap een vereiste. Aandachtig aanwezig zijn. Grenzen stellend en ruimte biedend. Geen sinecure maar wel een sine qua non. Daarnaast: wil je bouwen aan een gemeenschap, dan moet dat in het juiste tempo gebeuren zodat je het geheel achteraf kunt lezen. En dan ook nog met de juiste mensen op de juiste positie.

Nadat we afscheid hadden genomen van de groep , reden we naar Carla en Wessel die 50 kilometer verder op wonen. Wat een verschil. Wat een warme ontvangst. Wat een aandacht. Noem het liefde. En dat gaat altijd gepaard met een gevoel van gezien, gehoord en begrepen worden. Om van daaruit te zien, te horen en te begrijpen. Of andersom, weet dat niet precies. En dat is anders dan het proberen iedereen naar de zin te maken. Heel wat anders.