Nieuwsgierig

Het is voor mij moeilijk om van de schoonheid van de schepping te genieten als ik naar de lijsttrekkers kijk die gisteren gewonnen of verloren hebben. Wat een verbale diarrhee. Geen substantie, alleen gebabbel aan de oppervlakte. Maar wat gebeurt er onder de oppervlakte? Crisis met nog weinig zicht op catharsis. En toch is die waarneembaar als je met andere blikken gaat kijken. Niet vanuit chagrijn maar vanuit nieuwsgierigheid.

Een goede vriend herstelt op dit moment van een ernstige ziekte. Kanker. Zelf is hij eind 50 en heeft een dochtertje van 3 jaar. Het mooie is dat hij zich niet laat leiden door angst maar door nieuwsgierigheid. In zijn hele leven heeft hij nog nooit in het ziekenhuis gelegen en nu wordt hij geopereerd en gaat hij van onderzoek naar onderzoek. Zelf doet hij dat ook. Onderzoeker en Ondervinder in één. Of misschien zou je kunnen zeggen dat hij ondernemer is van zijn eigen levenspad. Met alle risico’s van dien. Ik herinner mij een mooie uitspraak van hem: “Je moet je daar hechten waar je niet wilt zijn.”

Misschien is het wel het verschil tussen noodlot en lotsbestemming. Veel mensen ervaren de tijd van nu als bedreigend noodlot dat op hun pad komt en waar ze niet van weg kunnen. En intussen doen ze, we allemaal pogingen om maar van het Pad af te gaan om daarmee niet de gevolgen onder ogen te hoeven zien. Een beetje zoals kinderen zich verstoppen onder de dekens en tegen zichzelf zeggen dat ze er niet zijn.

Vanavond heb ik een ontmoeting met bijzondere mensen. 5 mensen die allemaal uitblinken op hun vakgebied. Allemaal bouwers en architecten. Grensgebiedverkenners die grenzen niet zien als scheidingslijnen maar als verbindingslijnen. Die nieuwsgierig zijn naar wat er aan de andere kant te vinden is. Het thema van vanavond is evolutiesprong. Blijven we aanmodderen waarbij we pogen om met steeds strakkere sturing de opgaven van deze tijd de baas te blijven of maken we binnen organisaties en binnen onszelf een sprong naar een volgende laag? Wordt vervolgd!

JA

Ik ben ontstemd. Waar zeg ik ja tegen en waartegen nee? Aan welke stem geef ik gehoor? Die van het hoofd? Stemmetjes die altijd beginnen met als….dan. Of nog machtelozer: Ik zou willen dat…. Ik zou willen dat mijn dochter niet verliefd zou worden op die looser. Of ik zou meer geld willen hebben. Ik zou willen dat mensen eindelijk doorhebben dat Geert Wilders leidt aan een ernstige vorm van afasie. Om vervolgens te concluderen dat ik er toch niks over te vertellen hebt. En dan kan ik wel gaan zeuren, klagen of boos worden, de werkelijkheid wordt er niet anders op. Het enige dat gebeurt is dat ik pap in mijn benen krijg en lood in mijn schoenen. En rond is het cirkeltje van machteloosheid.

Grote ja en kleine ja. Iedere dag maken we duizenden keuzes. Allemaal kleine ja-tjes en nee-tjes. Andijvie of couscous? Links of rechtsaf? PVDA of VVD? Grote vragen lijken altijd te gaan om mogelijk grote omwentelingen. Kies ik voor die vrouw die mij uitdaagt om alles te geven wat ik heb, ook al is ze twintig jaar jonger, of moet ik toch meer op zoek naar iemand van mijn eigen leeftijd? Gelukkig zijn dit hypothetische en geen autobiografische vragen. Echt niet!

Gisteren een mooi gesprek gehad met een man van eind ’40 die twijfelt over een bestaan met een 20 jaar jongere vriendin. Zo hypothetisch was het dus niet. Een vriendelijk vitale vent met een bijzonder vitale vriendin. Zo op het eerste gezicht een leuk setje. Maar wat als er vragen uit je omgeving komen als: “Is dat je dochter?” Wat doet dat dan met je? In ieder geval deed het veel met de man die aan mij had gevraagd om hem op dit punt te spiegelen.

Wie liefheeft, stelt grenzen. Wie onverschillig is, tolereert. Ik begrensde hem door God aan tafel uit te nodigen. Hypothetisch dan. Hij mocht aan God één vraag stellen maar dat moest dan wel de goede zijn. God heeft natuurlijk veel meer vragen om te beantwoorden. Zijn vraag aan de Heer was hoe hij moest omgaan met een vrouw die 20 jaar jonger was. Voor God was deze vraag nog niet echt ‘spot on’ en vroeg de man om deze vraag mee naar huis te nemen en hier later op terug te komen. In het verhaal, al het lijden is te verdragen als het maar in een verhaal past, kwam naar voren dat de buitenwereld, de mening van men, wel erg belangrijk is. In mijn leven heb ik al vaak meegemaakt dat mensen liegen, bedriegen, moorden en verkrachten alleen uit de behoefte er bij te horen. Kijk maar naar Geert Wilders. Of naar mij. Gewaardeerd worden. Daarvoor doen mensen alles. Eén van mijn grote leermeesters, Byron Katie, was daar heel duidelijk over: “If I would have one prayer, it would be like this. O, Lord spare me from the desire of being loved, appreciated and validated.”

Angst is meestal de schaamte over ontmaskering. Of is het juist andersom? Ik vroeg wat zijn grootste angst was terwijl ik mijzelf die vraag ook stel(de). Wel gek eigenlijk, mijn grootste angst is zowel mijn grootste verlangen. Ontmaskerd worden en zichtbaar zijn zoals ik werkelijk ben. Gelukkig heb ik langzamerhand een aantal mensen om mij heen verzameld die dwars door mijn afweer heen prikken waarvan Renée, mijn vrouw, wellicht het meest dichtbij kan komen. En wat heb ik haar lang van mij afgehouden….Pas na een jaar of 15 kon ik mijn grote JA woord aan haar geven. En wat heeft mij dat een moeite gekost. Slapeloze nachten had ik vlak voor de huwelijksdag om uiteindelijk vanuit mijn hart JA tegen haar te zeggen. En in dat JA naar haar, zei ik JA tegen of voor het Leven. En iedere dag bevestig ik weer dat ene kleine woordje aan haar.

En nu moet ik naar de stembus van mijn vrouw. Kies ik strategisch of kies ik vandaag vanuit mijn hart?

Stakende stemmen

Vanmorgen word ik wakker met een stemmetje dat zegt dat ik moet schrijven. Gewoon weer lekker om 5 uur opstaan en woordjes melken. Luister ik naar die stem of draai ik mij weer om en probeer ik mij zelf weer in slaap te woelen? Ook dat is natuurlijk weer een stemmetje. Naar welke stem ga ik dan luisteren? Hoe weet ik nou wat goed voor mij is?

Stemmen. De hele dag door. “Doe dit. Laat dat.” In het prachtige boek, Terug van nooit weggeweest, beschrijft  Jan van Delden de lotgevallen van Odysseus die na 20 jaren omzwervingen weer terugkeert naar Ithaka. Eindelijk thuisgekomen moet hij nog de strijd aan met de 108 vrijers die dingen naar de hand van zijn Penelope. 108 vrijers. Stemmen in je hoofd. Een voortdurend Ajax-Feyenoord. Ik en de ander.

Morgen is het tijd om mijn stem uit te brengen. Een keuze te maken uit het gekakel dat de laatste weken de media domineert. Stemmen is kiezen. In mijn leven ben ik er wel achter gekomen dat als ik niet kies, er voor mij wordt gekozen en dat laatste heeft het mij niet altijd gemakkelijker gemaakt. Alhoewel ik dat ook weer betwijfel als ik het overdenk. Maar eigenlijk betwijfel ik alles als mijn denken mij weer overneemt. Mediteren dan? Lekker stil worden van binnen? Staken de stemmen dan? Eventjes. Totdat ik weer in de file sta, iemand voorpikt bij de bakker of als ik Geert Wilders hoor praten.

Inmiddels is het half zeven en ik ben blij dat ik naar het stemmetje heb geluisterd dat mij sommeerde om naar beneden te gaan om te schrijven. Het doet mij goed als ik mijn woordjes melk. En waarom dat zo is? Ik heb geen idee. “Je moet gewoon doen wat het is dat je niet kunt laten,” zou mijn vader zeggen. En dankbaar zet ik een punt achter deze zin.